11 lipca, drugi Dzień Wspólnoty, upłynął w Morasku pod znakiem świętowania 25-lecia życia zakonnego. Srebrny Jubileusz obchodziły w tym roku s. Katarzyna Frątczak, s. Justyna Rafalska, s. Małgorzata Michalik, s. Galina Buturlia, s. Monika Kwapień i s. Anna Syguła.
Szczerą modlitwą objęłyśmy Siostry Jubilatki od samego rana, dziękując Bogu za ich życie i powołanie do naszej wspólnoty zakonnej i za wszelkie dobro, które dokonało się za ich pośrednictwem.
W refektarzu głos zabrała Matka Ewa, która zwracając się do sióstr, mówiła m.in.: „Wasza obecność tutaj jest potwierdzeniem słów ojca Ignacego, że każdy, kto spotkał się choć raz z daleka z miłującym spojrzeniem Jezusa, nie jest w stanie rozmiłować się w doczesności. Dzisiaj dziękujemy Bogu za Waszą wierność, za to wszystko, co stanowiło to 25 lat Waszego bycia siostrą.” Przywołując wzór Maryi oraz Patrona dnia, św. Benedykta, Matka życzyła siostrom: „Tak Maryi zmieniło Jej życie i losy świata, tak Benedykta zmieniło jego życie i całą Europę. Życzymy Wam dzisiaj, żebyście miały świadomość, że Wasze tak, Wasze oddanie ma taką moc, że przemienienia nie tylko Was, ale przemieniania świat.”
Następnie, podczas tradycyjnej rekreacji przy stole siostry dzieliły się swoją dotychczasową drogą w Zgromadzeniu, doświadczeniem i pracą na poszczególnych placówkach.
Centralnym punktem dnia była Eucharystia w intencji Jubilatek, w czasie której odnowiły one swoją profesję zakonną. Liturgię celebrował ks. Tadeusz Winnicki TChr, były przełożony generalny Towarzystwa Chrystusowego, który towarzyszył tym sześciu siostrom już we wcześniejszych latach, gdy przewodniczył Mszy św. podczas ich pierwszej i wieczystej profesji zakonnej.
„Srebrny Jubileusz życia zakonnego to wspaniała okazja, by spojrzeć z wdzięcznością w przeszłość, ale też z pewną pasją w teraźniejszość i z nadzieją w przyszłość.”, mówił homileta w czasie Eucharystii. Podczas całej homilii przewijał się temat wdzięczności: „Wdzięczność to chyba zasadnicza i przewodnia treść jubileuszu, słowo, ale raczej bardziej postawa życia, bogactwo ludzkiego ducha, które wyraża uznanie, podziw i radość za otrzymaną hojność Bożej łaski.”
Tę wdzięczność jesteśmy jako siostry winne naszym rodzicom za dar ich trudu włożonego w nasze wychowanie i za przekazaną nam wiarę. Przede wszystkim jednak, jak zachęcał ks. Tadeusz, dziękujmy Bogu za powierzoną przez Niego misję realizacji dzieła Kościoła w kraju i za granicą, w zjednoczeniu z Chrystusem, w służbie Jemu i drugiemu człowiekowi, do którego Pan nas wezwał.
Za nasze Siostry Jubilatki Królowi wieków Nieśmiertelnemu, Niewidzialnemu, Jedynemu Bogu niechaj będzie cześć i chwała, na wieki wieków. Amen.
