21 czerwca świętowałyśmy w Morasku imieniny s. Alicji Wenc, wikarii generalnej Zgromadzenia. Kulminacyjnym punktem dnia była poranna Msza św., której przewodniczył wikariusz generalny Towarzystwa Chrystusowego ks. Bogusław Burgat w koncelebrze z proboszczem ks. Mateiem Catargiu i kapelanem ks. Tomaszem Mikulakiem.
Podczas homilii ks. Wikariusz oparł swoją refleksję na Ewangelii z dnia, w której czytamy o zachęcie Jezusa, by gromadzić sobie skarby w niebie. Przytaczając przykłady z życia i literatury, mówił o codzienności, która nieustannie konfrontuje nas z jakimiś skarbami, wobec których musimy podejmować wybory. Dla nas osób wierzących najcenniejszymi skarbami są te, które odnajdziemy w wieczności. Są to w szczególności zasługi Pana Jezusa, wszystkie modlitwy i zasługi świętych, ale oczywiście także nasze dobre uczynki, do których mamy nieograniczony dostęp. „Ewangelia stawia nam dziś pytanie: czego jeszcze nie sprzedałem? Jaki skarb doczesny sprawia, że całe moje serce nie jest przy Panu Jezusie?” mówił ks. Bogusław, podkreślając na zakończenie, gdzie jest najwłaściwsze miejsce dla naszych serc: „Miesiąc czerwiec przypomina nam tę wielką prawdę, że Serce Jezusa uzdalnia nas do przeniesienia naszego serca tam, gdzie jest jego miejsce, do Serca Bożego. Uzdalnia nas do umiłowania dóbr prawdziwych, skarbów wiecznych i nieprzemijających.”
Do Serca Pana Jezusa nawiązała też w swoich życzeniach imieninowych dla s. Alicji Matka Ewa, która w refektarzu powierzała Najświętszemu Sercu wszystkie intencje s. Solenizantki. Życzyła, by s. Alicja była – tak jak pragnął tego Ojciec Ignacy dla każdej siostry – stale złączona z Eucharystycznym Sercem Jezusa, by „była odbitką Jezusa Eucharystycznego”. Przywołując inne słowa Założyciela, życzyła ponadto: „Niech miłość Serca Jezusa będzie dla Ciebie źródłem wszelkich łask, niech umacnia wiarę, bo wiara – jak mówił Ojciec – budzi energię, zapał, napełnia serce odwagą, pomaga osiągnąć upragnione cele, ale też pozwala zrozumieć krzyż i cierpienie.”
Matka Ewa wyraziła wdzięczność Bogu za dar powołania, życia i za dar Rodziców s. Wikarii, a jej samej za tworzenie wspólnoty, za każdą modlitwę, trud i cierpienie ofiarowane w intencji sióstr oraz za troskę o rozwój Zgromadzenia i wierność misji zawierzonej nam przez Kościół.
